تهویه غیرتهاجمی با فشار مثبت (non-invasive positive pressure ventilation; NPPV) با استراحت دادن به عضلات تنفسی خسته، تنفس را در شرایط حاد تنفسی تقویت میکند. مزیت این روش آن است که میتواند بهطور متناوب برای دورههای کوتاه استفاده شود، که ممکن است برای معکوس کردن مشکلات تنفسی که بیماران در طول آسم حاد شدید دچار آنها میشوند، کافی باشد. ما این مرور را برای تعیین اثربخشی NPPV در بیماران مبتلا به آسم حاد شدید انجام دادیم. شش کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده در مرور وارد شدند. NPPV در مقایسه با مراقبتهای معمول پزشکی بهتنهایی، احتمال بستری شدن در بیمارستان را کاهش داد، تعداد بیمارانی را که از بخش اورژانس ترخیص شدند، بیشتر کرد، و تعداد تنفس و معیارهای عملکرد ریه را بهبود بخشید. استفاده از NPPV در بیماران مبتلا به آسم، علیرغم برخی نتایج اولیه امیدوارکننده، هنوز بحثبرانگیز است. برای تعیین نقش NPPV در مدیریت آسم حاد شدید و بهویژه در وضعیت آسم، انجام مطالعات بیشتری مورد نیاز هستند.
این مرور از مطالعات، کمبود دادههای موجود را برای حمایت از استفاده از NPPV در بیماران مبتلا به آسم برجسته کرده است. بهاین ترتیب، این دوره از درمان با وجود استفاده مداوم از آن در عملکرد بالینی فعلی بحثبرانگیز است. برای تعیین نقش NPPV در بیماران مبتلا به آسم، انجام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده آیندهنگر بزرگتر با طراحی دقیق روششناسی (methodology) مورد نیاز هستند.
آسم یک بیماری مزمن تنفسی است که باعث التهاب و تغییرات در مجاری هوایی میشود. مراقبت از افراد مبتلا به آسم شامل مدیریت معمول و فوری در مراکز مراقبتهای اولیه و سطح سوم است؛ بااینحال، به دلیل مراقبت طولانیمدت زیر حد مطلوب و تاخیر در دریافت کمک در طول تشدید حاد، مرگومیر و عوارض مرتبط با آسم هنوز یک نگرانی عمده برای سلامت بهحساب میآید. دلیلی وجود دارد که باور کنیم تهویه غیرتهاجمی با فشار مثبت (non-invasive positive pressure ventilation; NPPV) میتواند برای بیماران مبتلا به آسم حاد شدید مفید باشد؛ بااینحال، شواهد پیرامون کارآمدی NPPV، علیرغم استفاده رایج از آن در عملکرد بالینی، نامشخص است.
تعیین کارآمدی NPPV در بزرگسالان مبتلا به آسم حاد شدید در مقایسه با مراقبتهای پزشکی معمول، از نظر مرگومیر، لولهگذاری داخل تراشه، تغییرات در گازهای خون و طول مدت بستری در بیمارستان.
ما جستوجویی را در پایگاه ثبت تخصصی کارآزماییهای گروه راههای هوایی در کاکرین (جولای 2012) انجام دادیم. به دنبال آن، کتابشناختیهای (bibliography) مطالعات واردشده و مقالات مروری برای یافتن مطالعات بیشتر، جستوجو شدند (جولای 2012).
ما کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده را از بزرگسالان مبتلا به آسم حاد شدید بهعنوان دلیل اصلی مراجعه به بخش اورژانس یا پذیرش در بیمارستان وارد کردیم. تشخیص آسم با معیارهای پذیرفتهشده بینالمللی تعریف شد. مطالعات در صورتی وارد شدند که مداخله، مراقبتهای پزشکی معمول برای مدیریت آسم حاد شدید بهعلاوه ارائه NPPV از طریق ماسک بینی یا صورت در مقایسه با فقط مراقبتهای پزشکی معمول بودند. مطالعاتی که شامل بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه (chronic obstructive pulmonary disease; COPD) بودند، حذف شدند، مگر اینکه دادههای جداگانه برای بیماران مبتلا به آسم در مطالعاتی ارائه شدند که هم بیماران COPD و هم بیماران مبتلا به آسم را وارد کردند.
ترکیبی از دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم کیفیت کارآزمایی را ارزیابی و دادهها را استخراج کردند. برای بهدست آوردن اطلاعات بیشتر در صورت نیاز، با نویسندگان مطالعه تماس گرفته شد. تمامی دادهها با استفاده از RevMan 5.1 آنالیز شدند. برای متغیرهای پیوسته (continuous)، از تفاوت میانگین و 95% فاصله اطمینان استفاده شد، و برای متغیرهای دوحالتی (dichotomous)، خطر نسبی با 95% فاصله اطمینان محاسبه شد.
ما شش کارآزمایی را برای ورود شناسایی کردیم. پنج مطالعه با 206 شرکتکننده دادهها را ارائه کردند، در حالیکه یک مطالعه فقط به صورت چکیده در دسترس بود و بهطور کامل در این مرور وارد نشد. برای پیامد اولیه لولهگذاری داخل تراشه، دو مطالعه وجود داشتند که دادههای خود را به اشتراک گذاشتند: در 45 شرکتکننده در گروه NPPV، دو مورد لولهگذاری نیاز بود و عدم نیاز به لولهگذاری در 41 بیمار گروه کنترل (خطر نسبی: 4.48؛ 95% CI؛ 0.23 تا 89.13). در هیچیک از این مطالعات مرگومیر وجود نداشت. طول مدت بستری در بیمارستان در دو مطالعه گزارش شد، اگرچه متاآنالیز امکانپذیر نبود. بستری شدن در بیمارستان در یک مطالعه کوچک گزارش شد، که در آن سه مورد پذیرش در 17 بیمار گروه NPPV و 10 مورد پذیرش در 16 بیمار گروه کنترل وجود داشت (RR: 0.28؛ 95% CI؛ 0.09، 0.84).
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.